Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

365-ti…Agperëndimi

—————————–

Në natën e fundvitit

përcolla syrin e diellit

në buzë të mbrëmjes,

e humbur pas tij.

Qerpikët e tij ulen,

pijnë gjirin e detit,

derisa terri bie ngadalë

e hijet nisin vallen e zisë.

O njerëz të gjithësisë,

pse nuk dilni ta përcjellim

të vetmin e qiellit,

zotin tonë,

që për 365 ditë

shkon i lodhur për ne?

Po sikur të mos kthehej më,

ç’do bëheshim ne, frymorët?

Ne, miopët,

mosmirënjohësit ndaj dritës,

ndaj syrit tonë…

Ajo natë m’u duk

më e gjata në botë;

ankthin ma shtoi

vonesa e hënës.

Doli më në fund nga lindja,

e bardhë si kurrë më parë.

Ndoshta nga flirti me diellin

i kish ikur e bardha e syrit…

s’e di.

Por me këtë lozonjare

kam një ngjizje misterioze.

Teksa përcillja, e vetmuar, galaktikën,

më rizgjoi ylli i mëngjesit,

më i bukuri,

ai që lodron me zemrat.

Sa do doja të më merrte në gjirin e tij,

qoftë për një natë të vetme,

këtë natë të shenjtë

të 365 netëve pagane.

Dielli iku.

Hëna dhe ylli,

krah njëri-tjetrit në fluturimin e tyre.

Vesa lag…

e unë prapë e tharë.

Tej në horizont feksi agu;

rrezet e para u lanë mbi vesë

dhe mbi lotët e gëzimit tim.

Pak e nga pak doli Ai,

perandori qiellor,

dhe nisi udhëtimin e përhershëm.

Disi i vrenjtur,

herë-herë fshihej pas reve;

ai skuqej,

se vetëm unë

e kisha përcjellë

të vetmin e botës.

O njerëz,

o zotër të dheut,

dilni natën e fundvitit

dhe përcillni padronin,

se qielli ka më pak yje

se miliarda sy

që ka rruzulli tokësor.

Dilni,

se ylberi

na bëhet kurorë.

/QendraPress/