Çaste poetike me poeten;-Albina CEKA

LUTJET E NËNËS

—————————–

Shikimin e ngre drejt hënës,

si të kërkoj një përgjigje nga drita.

Në heshtje, fryma ime bëhet tingull,

një këngë e lehtë që s’ka fjalë,

veç dridhje nën qepallat e natës.

Çdo tingull bëhet rreze,

një perlë që digjet ngadalë

në pentagramin e lutjes,

ku shpirti i nënës

dërgon mesazhe që vetëm qielli i lexon.

Në këtë botë të ngrirë nga frika,

ku dashuria digjet nën borë,

njeriu endet me shpresë të lodhur,

duke kërkuar ngrohtësi në ëndrra.

Lutjet e nënës kthehen rreze,

shkrijnë heshtjen,

shpëlajnë ajrin e lodhur,

dhe shpresa ajo që dukej e vdekur,

frymon sërish, lehtë… shumë lehtë.

– Drita

Në duart e saj rrinte agimi,

si një zog i frikësuar që mësohej me dritën.

Ajo lëkunte errësirën me frymë,

çdo frymë kthehej rifillim për boten.

Zëri i saj nuk ishte vetëm zë,

ishte frymëmarrje e tokës,

jehonë, piskamë që i fliste qiellit.

Çdo tingull ishte dridhje në zemër,

një urdhër i butë për të shpëtuar një emër.

Në pëllëmbët e saj lindte jeta,

në gjunjë rrinte shpresa,

në sytë e saj, një hënë e re,

e lindur nga dashuria dhe dhembja.

Në fillim ishte vetëm drita,

ajo e sigurt kishte emrin e saj:

 Ajo quhej nënë.

/QendraPress/