Çaste poetike me poetin;-Kastriot FETAHU

ËNDRRA POETI TË HARRUAR

—————————————

Nuk jam një i marrë,

si ai endacaku i ndezur i qytetit,

pse kam ca ëndrra bredharake

me lumin e paemër,

dhe një kanarinë të bardhë.

Ato më çlirojnë…

djegin magjepsjen e pasionit të çastit,

ashtu si pishtari i një zjarri

djeg dëshirën e një tufe ujqërish në dëborë.

Në fundin e tyre

një poezi shkruar në një fletë të kaltër,

lulet e limonit në ngjyrë të purpurt

nuk ngjajnë me ato të portokallit,

ndërsa një princeshë e vogël

i dhuron zambakë të kuq Jezusit.

Historia ime nuk njihet më shumë

se ajo e fundit të oqeanit

dhe e arrave të kokosit që prehen të vetmuara në xhungël.

Do të më arkivoni një poet të humbur,

nuk do të ma kujtoni dot fytyrën;

edhe pse vargu im do të mbetet

si kurorë dhëmbësh porcelani,

në buzët tuaja.

Ndoshta mbrëmjeve do të këndoni për mua,

si Whitmann për Linkolnin,

“Oh, kapiten, kapiteni im…”

/QendraPress/