Çaste poetike me poeten;- Albina CEKA

KU EDHE HIJET PUSHTOHEN

—————————————–

Me gishtat që dridhen mbi penela të ngrirë,

me shikimin e turbulluar nga mjegulla,

përpiqem t’i shkrij ngjyrat me frymë,

të pikturoj diellin

aty ku natyra sot nuk arrin.

Në kufirin mes dritës dhe lutjes,

shpirti më ndizet e fiket pa zë.

Ngjyrat nuk i zgjedh unë,

ato shkrihen vetë,

si shenja të lashta mbi lëkurë.

Përpiqem të pikturoj diçka pa emër,

atë që zbret e prek si pupël e lehtë,

kur koha harron të ecë

dhe errësira rehatohet në zemër;

penelat kthejnë dritë – hijen në mendje.

Në telajo hapen porta të padukshme,

dhe unë kaloj pa trup, vetëm frymë,

vetëm dritë e mbajtur brenda,

vetëm puthje që zemra s’i harron kurrë.

Sepse përtej natyrës

fillon misteri.

Aty shtangen sytë që lotojnë

dhe duart që dridhen;

fryma, si shkëndijë, shkrin ngricën.

Ndizen përsëri drita që prekin enigmën,

shpërthejnë ngjyra flakëruese

që lexojnë shpirtin.

Ngjyrat e tij përplasen mbi hijet njerëzore,

pengohen nga penelat

që mbi botë pikturojnë kufij,

mbi frymë që mjekullojnë horizonte,

mbi luftëra të shpallura e të pashpallura

ku edhe hijet pushtohen.

/QendraPress/