Çaste poetike me poeten;-Ana BALLIU

Ajo ndryshoi…

———————–

si gjethet që bien pa pyetur pemën,

si emri që shqiptohet ndryshe

në një gjuhë që s’e ndjen tënden.

Rrugët i mësoi përmendësh,

dritat, stinët, njerëzit që kalojnë pa u ndalur,

por zemra e saj mbeti një udhëtare

që kurrë nuk mbërriti.

Veshi rroba të reja,

foli fjalë të reja,

por në heshtje i këndonte vetes

me zërin e shtëpisë së vjetër.

Aty ku buka kishte aromë kujtimi,

dhe emri i saj tingëllonte si përkëdhelje,

jo si një tingull i huaj

në gojën e të tjerëve.

U përpoq të bëhej pjesë,

por rrënjët nuk mësohen të harrojnë,

ato thërrasin edhe kur toka ndryshon

dhe qielli duket i njëjtë.

Nuk ishte vendi i huaj që e lodhi,

as rrugët, as njerëzit

por ajo luftë e heshtur brenda saj,

mes asaj që u bë

dhe asaj që ishte.

Dhe kështu jetoi…

Mes dy botëve, pa i përkitur plotësisht asnjërës,

duke kuptuar se

Identiteti nuk është barrë,

por kurorë e artë për atë që e dallon shkëlqimin e saj .

/QendraPress/