Çaste poetike me poeten;-Bukurie BINJAKU
AJO ME BUKË ATA ME GURË!
—————————————
Ajo jetonte, si e ndrydhur
Në vetvete, larg ëndërruar
Sytë e shpirtit, shihnin yjet
Dhe pse mbi tokë, e lënduar.
Ajo lotonte, shpesh zemëruar
Gurët vinin, nga tërë drejtimet
Shpirtit, plagë i ishin shkaktuar
Buzëqeshje falte, kur e vrisnin.
Ajo ish në udhë, tjetër degëzim
Pemën mirësi, me lotë e vadiste
Si lule e vetmuar, në një shkëmb
Ku rrëpira për pak, të përpinte.
Ndihmonte tjerët, dorën u jepte
Ajo me bukë, ata gurë i qëllonin
Por ajo kurrë, s’dinte të urrente
Si një gardh i ulët, ata e injoronin.
Zemrat gurë, vetë rënë nën gardh
Asaj i vinte keq, ata lart i tërhiqte
Ndihmë dhënë, dhe në distancë larg
Ata penduar, ç’u derdh s’u mblidhte.
Ajo vuajti shumë, i vuajti padrejtësitë
Por me mirësi në shpirt, arriti lumturinë.
/QendraPress/
