Çaste poetike me poeten;-Donika Stassa DOMI

KUR MALLI BËHËT ZOG

——————————-

Thonë…

u çmend malli ,

u bë zog .

Shpështillej në pelerinën e qiellit

e tretej nëpër natë ;

kthehej në ag i drobitur ,

fuqihumbur ,

mbuluar me veladon yjesh .

Ulej mbi zemër

dhe shihte si mblidhej –

një grusht i vockël

kryevepra e tij :

malli mbytej në mall .

E shtrydhte shpirtin ,

ia sfiliste durimin ,

të guxonte

të mos ngashërehej ,

të mos plaste

rëndesës së pamundësisë .

Se gjuhën

e kishte të ndryshme ,

por në çdo zemër

e thërrisnin po njësoj ,

me atë emër

që mbetej mbërthyer

në çdo thërrmijë të qenies .

I paformë ,

ngjyrë pa ngjyrë

ku endej durimi dhe pritja

nën zjarre e dëborë ,

pa marrje ,

pa kthime .

Malli

s’ka kombësi ,

as moshë ,

as gjini .

/QendraPress/