Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

NE, MATERIA E KOHËS

—————————-

Koha nuk na ndodh. Ne i ndodhim asaj.

 E mbushim me hapa, me pritje,

me frikëra që i quajmë durim

dhe ëndrra që i quajmë nesër.

Çdo çast mban shenjën tonë,

edhe kur përpiqemi të fshihemi pas saj.

“Gjërat” nuk janë të pafajshme.

Ato mbajnë peshën e duarve tona,

heshtjen e syve tanë,

 lodhjen e shpirtit që u mësua

të qëndrojë në forma të ngurta.

Ne jemi arsyeja pse koha rrjedh,

dhe justifikimi pse ndonjëherë ngec.

E quajmë fat atë që s’patëm

guxim ta zgjedhim,

e quajmë rastësi atë që e ndërtuam ngadalë,

pa dashur ta pranojmë.

Në fund të fundit,

nuk ka distancë mes nesh dhe jetës.

Nuk ka tjetër fajtor,

as tjetër shpëtim.

Jemi vetëm ne,

materia që mendon,

koha që merr frymë,

dhe e vërteta që s’mund t’i ikë vetvetes.

Migel Flor

/QendraPress/