Çaste poetike me poeten;-Mimoza BICI

Ti s’e di sa të dua,

————————–

ti plotësove gjysmën e hijes sime.

Tani bota gulçon në krahët e tua,

e imja mbetet një ëndërr e pazgjuar.

Ti je era që prek si flutur

unë — lulja vesës lutur

Dhe fryma spirale e shpirtit tonë

ndez madhështinë e

klithmave që u bënë një,

më të bashkuar se kurrë,

tronditur qenien

si një zbulim universal

duke hapur horizonte të reja.

Çfarë ndodhi mes nesh

u harrua kaq shpejt…

Isha e re, isha e bukur,

mbeta një lule e pakëputur në këtë planet.

Një çast i papërsëritshëm ku nuk i përket më askujt.

Tani ecim buzëplasur

në shkretëtirën e harresës,

drejt asaj pike të përbashkët

ku jeta s’ka më zë.

Pa ditur se dikur jetuam

ekstazën më të magjishme të dashurisë,

lindur nga të gjithë yjet bashkë,

një frymë e pashuar

mes dritës dhe errësirës

përplasur trupit tingujsh drithërues

Asgjë nuk vdes në këtë jetë,

derisa shpirti zgjeron trupin

drejt së panjohurës…

aty ku ti e kishe takuar dikur…

/QendraPress/