Çaste poetike me poeten;-Rudina Muharremi BEJA

HARRESË…

———————–

I mbyllëm portat e blinduara të shtëpive,

të bindur se s’kishte më asnjë harresë;

dhe ato ngjanin,

gjithnjë e më tepër, me Arkën e Noes.

Ç’agoni pikëlluese…!

Pallatet mbollën themele

me rrënjë frike,

të trazuar nga kohë të verbëra;

mbi to

mbinë mure të larta

prej guri dhe egoje.

Ndërsa mokrra e mendimit,

psherëtima bluan si mulli i lashtë,

çapitet dhe, kaherë, pyet:

A thua Zotin e lamë jashtë?!

/QendraPress/