Çaste poetike me poeten;-Sanie RROKAJ

Dashuria flet me hënën

—————————–

Sa shpejt kalojnë vitet

Me peshën e tyre mbi supe

Hërë me bukuri pranvere

Herë me dimër nëpër skute

Herë me buzëqeshje lumturi

Herë trëndafila plot me erë

Herë me vesë përmi lule

Herë me mjergull në ylberë.

Nëpër ditët e bukura të jetës

Kur lundronte dashuria

Kur ishim të gjithë bashkë

Plot buzëqeshje lumturia

Vitet morën rrjedhojë tjetër

U shpërndamë nëpër botë

U largua dashuria

U bë si dimër i ftohtë

Ç’u bënë ato ledhatime

nënat me përgëdheli

Tani seicili për vete

Si shtëpia pa çati

Pse u ftohtë kjo botë

kaq shumë

Mos mërgimi prishi punë ç’e

bënë dashurinë e nënave

që përshetin dhe në gjumë.

Pse vëllai nuk do vëllanë

Ç’ mallëkim që kemi marë

Pse si ujku me çekallin

S’është besë e të parëve tanë .

Është e shkurtër kio jetë

Mos e shoqëro me lotë

Mos fol me gjuhën e plagës

Mos shkel mbi ëndrrën e ngrohtë

Bëni paqe nëpër zemra

Vishuni me mirësinë

Se paqe po bën dhe bota

Hiqni mllefin dhe mërinë

Mos bëni ditët të trishta

Se jeta ikën pa kthim

Dashuria flet me hënën

Të jep jetë në udhëtim.

/QendraPress/