Çaste poetike me poeten;-Teuta Anif MUJI

NJË VALIXHE

———————

Një ditë duhej të merrja një vendim

Mes tokës sime dhe rrugëve të botës.

Të lë pas frikën…

Dashuria për vendin më mban peng

dhe lotët e shpirtit që rrjedhin pa zë.

Peshova dhimbjen me pak guxim

Mes një “PO” – je dhe një “JO” – je pa kthim.

Ndoqa arsyen

Mbylla zemrën me dry të ftohtë

Si mburojë në stuhi

Por harrova copëza nga vetja ime aty.

Paketova jetën time në një valixhe

Mblodha ëndrrat dhe i mënjanova

Palosa kujtimet në heshtje

Dhe mora plagët si suvenirë.

Pas e lash mallin por jo identitetin

Se rrënjët tona s’i shkul as deti as mali.

Vendlindja ime mbetet në kraharor

Kosovë, betim shpirtëror.

Disa rrugë kërkojnë zemër prej guri

Për të vazhduar drejt

Edhe kur dhimbja ta shemb trupin.

Dyert nuk i mbylla kurrë

Një lamtumirë mbeti ndër buzë

Shtëpinë e fëmijërisë, shtëpinë e babës

E lash përplot shpresë…

Mbase kthehemi një ditë.

Jeta nuk ka shtigje të lehta

Rrugën e nisa pa e kthyer kokën pas

Se zemra ime më thoshte

“Ky nuk është fundi por veç një hap…”

E çdo hap i vështirë më bëri më të fortë

Krenari e shpresë rritet në çdo portë

Dhe unë që bredh nëpër botë…

/QendraPress/