Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

HERONJ TË GJALLË

NË UDHËN E HISTORISË

—————————————-

Në gurët e lashtë të kohës

ku era flet me gjuhën e të parëve,

emrat tuaj janë gdhendur

si rrënjë që nuk i shkul dot stuhia.

Mbi Kosova ra një natë e gjatë,

e zezë si plumbi në kraharor të tokës,

dhe toka, si nënë e plagosur,

mbante frymën nën çizmen e frikës.

Atëherë ju u ngritët

si katër yje që s’pranuan të shuhen,

bij të Ushtria Çlirimtare e Kosovës,

me duar që mbanin jo vetëm armë,

por edhe agimin e një kombi.

Hashim Thaçi – si një gur kufiri

që ndan errësirën nga lindja.

Jakup Krasniqi – si fjala e pathënë

që bëhet betim në buzët e dheut.

Kadri Veseli – si rrufeja

që e çan qiellin për t’i hapur rrugë dritës.

Rexhep Selimi – si lumi

që bart kujtesën e maleve drejt detit të lirisë.

Sot, në sallat e ftohta të gjykimit në Hagë,

ku heshtja ka aromë hekuri,

ju qëndroni si pemë dimri,

të zhveshura nga gjethet,

por me rrënjë të thella në tokën e së vërtetës.

Sepse e vërteta nuk është zë që shuhet,

ajo është farë që pret stinën.

Dhe historia nuk është mur i ngritur me akuza,

por lumë që gërryen gurët e padrejtësisë.

Ju e dinit

se jeta personale është vetëm një hije,

nëse kombi mbetet në terr.

E zgjodhët barrën siç zgjidhet kryqi,

jo për lavdi,

por që fëmijët të mësonin emrin e diellit

pa frikë.

Çdo hap i juaji ishte një metaforë e gjallë:

dhimbja që shndërrohet në forcë,

frika që piqet në guxim,

gjakimi që bëhet frymë.

Sot liria nuk është një kujtim i thyer,

por një zog që flet shqip në degët e mëngjesit.

Ajo ecën nëpër rrugët tona,

si një dritë që s’mund të burgoset.

Heronj të gjallë;

ju jeni dëshmia se historia nuk shkruhet

me bojë të ftohtë,

por me zemra që rrahin edhe në pranga.

Dhe nëse koha është gjyqtari i fundit,

ajo do të flasë me gjuhën e maleve:

se ata që mbrojtën dinjitetin e tokës,

mbeten gurë themeli në udhën e përjetësisë.

/QendraPress/