Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

GJEOMETRIA E RRËNJËS  SË HESHTUR

(Babai- Kariatida e jetës sime)

—————————————–

Në këtë kopsht ku koha s’ka thonj,

mbin farën e ngrirë nën thundrën e heshtjes.

Mbi dhenë e rëndë, kujtesa hap një plagë të lagur,

aty ku vertikalja e tij thyen horizontin e hirtë.

Çdo tokë e prekur nga duart e tij

bëhet topologji e shpirtit;

horizonti është thyer,

sepse perceptimi im nuk mund të jetë linear.

Ai ishte alfabeti i gurit,

një dorëshkrim i fshehur në ashpërsinë e parmendës.

Nuk rridhte si ujë, por pika-pika,

si sekreti i fundit i një pusi në shkretim.

Pika e tij është atom i moralit;

rrjedha e heshtur është ligj i padukshëm.

Gjithçka që prekte merrte strukturë metafizike.

Lumenjtë e tij nuk kishin zë,

ishin rrjedha mishi që mbanin peshën e qiellit të ulët.

Trupi bëhet arkitekturë e botës,

mishi bart gravitetin e dhimbjes,

që qielli të mos rrëzohet mbi njerëzit e vegjël.

Universi ishte një rreth i ngushtë,

ku koha ecte zbathur mbi tehet e barit,

dhe ne, astronomë të vegjël me gishta prej balte,

preknim kupolën e kaltër që na rrinte mbi krye si faj.

Fëmijëria është laborator ontologjik,

ku pafajësia dhe fajësia janë ekuivalente.

Qielli duket i prekshëm,

sepse jeta ende nuk e ka bërë abstrakt.

Tani, ari i zi i asaj varfërie shkëlqen

si një yll i vdekur në sirtarët e botës.

Çdo humbje e dukshme është transfigurim;

ajo që humbet bëhet ligj i fshehtë i përjetësisë.

Nuk është zëri që kërkoj,

por atë peshën e shpirtit të zhveshur.

Malli është gravitacioni i padukshëm;

pa të, struktura e vetëdijes rrëzohet.

Unë jam tani ai *kariatid i padukshëm,

që mban mbi supe një qiell që s’mbaron.

Trashëgimia nuk është kujtim,

por arkitekturë që kërkon të ruhet.

Çdo hap është ekuilibër midis realitetit

dhe të paprekshmes.

Ai nuk është më aty, por është ligji që rri nën tokë,

shtylla e padukshme e një bote që refuzon të shembet.

Disa njerëz nuk vdesin: ata kthehen në parime.

Bota që qëndron mbi shpinat e tyre

është e qetë vetëm për momentin,

deri kur dikush tjetër do ta kuptojë

gravitetin e heshtur.

————————————–

*Në këtë shprehje, babai krahasohet me një kariatidë,

figurë që në arkitekturë mban peshën e ndërtesës,

qëndron e palëkundur dhe shërben si themel mbajtës.

/QendraPress/