Çaste poetike me poetin;- Gëzim AJGERAJ

TRASHËGIMIA E BARDHË

(Strofa 1)

Mora lapsin e artë që gjyshi ma la,

Me shpirtin e tij që dritë po i jep.

Mbi fletë të bardha po nis një kala,

Ku dija dhe kënga rrinë në një djep.

Nuk dua parti, as fjalë pa dobi,

Se gjyshi më mësoi një tjetër vërtetë:

Atdheu është një, Kosovë-Shqipëri,

Si dy rrahje zemre që vijnë në këtë jetë.

(Refreni)

O lapsi i gjyshit, ti shkruaj me vlerë,

Hap shtigje të reja ku drita ndriçon!

Largoji vranësirat, sill veten pranverë,

Se smira e keqe vetveten helmon.

Fluturojnë dallëndyshet, ikin në shtegtim,

Po këngën e tyre mbi strehë e kemi ne.

Me mendjen e gjyshit, me plot frymëzim,

Për ty do të thurim, i bukuri Atdhe!

(Strofa e Mesme)

Ky laps që shkruan me mall e me dritë,

Është ura që lidh çdo fjalë me një shpresë.

Nga gjyshi e mora këtë amanet rritë,

Që dashuria për vendin kurrë të mos vdesë.

Çdo varg që unë thur, çdo germë që hedh,

Është këngë që vjen nga zemra e tij,

Një rrugë e re që bukurinë mbledh,

Për ta bërë të ardhmen plot lumturi.

(Strofa 3)

Nga Molla e Kuqe e në Çamëri,

Jehona e këngës në qiell po ushton.

Gjyshi mbolli vargje, mbolli dashuri,

Që brezi i ri sot me krenari i thonë.

Edhe pse pendlat u lëvarën në degë,

Dhe cicërima iku tutje mbi tela,

Ne kemi dritën që s’shuhet në shteg,

Dhe lapsin që shkruan veç vepra të vyera.

(Mbyllja)

Me lapsin e tij, dua të bëhem poet,

Ta bëj botën mirë, ta bëj botën dritë.

Atdheu im i dashur, që rron sa kjo jetë,

Me ty do t’i ngjisim ne të gjitha majat!

/QendraPress/