Çaste poetike me poetin;-Jahe FIDA

LE T’I KËNDOJË !

———————–

Mëngjeseve nis ditën me agimin bashkë

trajektore të re përshkruaj çdo ditë

kurrë nuk kam shkelur, aty, ku s’kam dasht

I jam shmangur të ligës dhe në m’ka bërë pritë!

Mbrëmjeve jam kthyer në strofullën time

por ditën jooo, kështu, nuk e kam mbyll

ku shkova e shkela dhe a lash shënime

a isha i humbur në të errëtin pyll?!!!

Eh, gjumin, shpesh e bëj krejt trazuar

se jam njeri dhe unë gaboj

mbetem dhe në ëndër duke reflektuar

gabimet t’i ndreq, prej tyre të mësoj!

Kjo jetë misterioze qenka ndërtuar

të duket se ditën me agimin fillonë

në fakt brenda sajë je duke jetuar

çdo çast të jetës që po kalon!

E shkruan tek unë çdo sekond jeta

dhe unë përpiqem, në të, të shkruaj

pa e ditur, kurrë, sa e gjatë është fleta

shkruaj fletë, shpresoj historia t’i rruaj!

E nisë ditën së bashku me agimin

në rrugë të reja, me një mision

të arrij gjatë udhës pykësynimin

pa menduar ku udha mbaronë!

E di që udha do ket nje fund

dhe agimin e radhës nuk do e takoj

në shtratin e vdekjes do jem duke u përkund

Sy të përlotur s’do mundem të shikoj!

Ndofta ndonjë këngë do këndohet atë çast

me vargje të mijat shëndruar në këngë

dhe pse unë nuk I shkrova enkas për këtë rast

le t’I këndoj ai që për mua ndjenë brengë!

Le t’i këndoj!

/QendraPress/