Çaste poetike me poetin;-Niku RAMOLLARI

DIMRAT E MI

————————-

Dimrat e mi nuk kanë qenë stinë,

kanë qenë gjendje brenda meje,

mjegulla që në kraharor më rrinë

e shpirtin ma mbulojnë me vello reje.

Zgjohesha me një boshllëk të ftohtë,

si një dhomë pa zjarr, e ftohtë kallkan.

Veç rrahja e zemrës ishte e fortë,

se shpirtin të ngrohtë ajo ma mban.

Dimrat e mi kanë pasur net të gjata,

ku mendimet binin si borë pa pushuar,

mbulonin edhe shpresën e vetme që pata,

sa mezi e dalloja, si të isha i qorruar.

Në mes të akullit kam buzëqeshur,

por brenda meje diçka më kërciste,

si degë e thatë nën të bardhën ngjeshur,

kërcitje që dukej se me veten fliste.

Ka pasur ditë kur heshtja më bëhej zë,

më thoshte: “Jam vetëm, jam pa njeri”,

edhe kur s’isha, nuk heshtja dot më.

I thoja: “Jemi dy, jam unë, je edhe ti”.

Në fund, kur i ftohti shpirtin ma priste,

kam ndjerë një rrahje të vogël, kokëfortë,

që hahej me veten e s’pranonte të vdiste,

si zjarr i fshehur nën akullin e ftohtë.

Sepse dimrat e mi, sado të ashpër,

s’arritën të ma shuajnë shpirtin e etur;

veç ma mësuan, pa zjarr në vatër,

sa thellë di të digjem, qoftë dhe i heshtur.

/QendraPress/