Fryma festive e poezisë nga poeti ;-Fatmir TERZIU

Dy rrjedha, dy millime

————————————

Shkumbini dehet nga larg në vargun tim

Tamizi habitet kur sheh largësinë…

Shkumbini zbret si një fjalë e vjetër

e thënë nën zë nga gurët,

me baltë në këmbë dhe diell në shpinë,

si zog që zbret nga drurët

me një këngë të pa mbaruar në buzë.

Ai di emrat e lisave,

i njeh shtegtimet e erës nëpër tarraca,

dhe çdo kthesë e tij është një kujtim

që s’e lëshon dot.

Tamizi rrjedh ndryshe,

një mendim i gjatë në një qytet pa gjumë,

me ura që i rrinë sipër si pyetje,

drita që bien mbi të

si vargje të vonuara.

Ai nuk flet me zë,

mban brenda jehonën e hapave,

të njerëzve që kalojnë

pa e ditur se po lënë pas një copë shpirti.

Shkumbini ka mallin e kthimit,

si një nënë që pret në prag,

me bukën e ngrohtë dhe sytë nga rruga.

Tamizi ka mallin e largimit,

si një letër që s’arrin kurrë,

por mbetet duke udhëtuar

nga një dorë në tjetrën, pa adresë.

Dhe diku mes tyre

një poet i ndarë në dy ujëra

pi nga të dyja rrjedhat, u hedh shuplaka syve,

njërën për të kujtuar,

tjetrën për të harruar.

/QendraPress/