Fryma poetike e së dielës me poetin;-Gëzim AJGERAJ

DORËSHKRIMI I PËRJETSHËM

——————————————

Në qendër të botës që nuk ka emër,

fjala lind si një pemë pa rrënjë,

degët e saj prekin qiellin pa yje,

dhe hapat e kohës rrëshqasin mbi gur.

Çdo shkronjë është një shpirt i fshehur,

një rrjedhë uji që humbet në labirinte mendimesh,

ku mendja përplaset me vetminë dhe gjen dritën,

si pasqyra që thith hijet dhe lëshon dritat.

Gjuha nuk është vetëm tingull,

ajo është hapësira që thith dhe lëshon frymën e botës,

një strehë ku koha kthehet në heshtje,

dhe vetmia bëhet muzikë që qan dhe qesh njëkohësisht.

Shqipja fluturon mbi male të harruara,

si një pendë që shkruan ëndërra të huaja,

aty ku humbja kthehet në kujtim,

dhe çdo fjalë e re bëhet një dritë që nuk shuhet.

Identiteti nuk është mur,

është një rrjedhë e përjetshme,

dy lumenj që bashkohen në oqeanin e kujtimeve,

dhe çdo dallgë mbart të kaluarën dhe të ardhmen.

Diaspora mbart jehonën e kësaj rruge,

një hije që lëviz përtej maleve dhe deteve,

dhe aty ku toka takon qiellin,

gjuhës i besohet pavdekshmëria.

Në fund, mbetet zëri,

si një dorëshkrim që nuk ka autor,

një ëndërr që shkruhet vetë,

dhe ne jemi lexuesit që e mbajmë gjallë.

/QendraPress/