Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Principesa SOFIA

Dikur thurja ëndrra…

—————————–

ëndrra të brishta, të qeta si drita e agimit.

I thurnim bashkë ne të dy,

si një botë të vogël

ku ekzistonim vetëm unë dhe ti.

Ti ishe në çdo mendim timin,

në çdo frymë, në çdo plan për të ardhmen.

Dhe unë besoja me gjithë shpirt

se edhe unë jetoja

në ëndrrat e tua.

Sa të lumtur ishim atëherë…

vite të arta që sot duken

si një përrallë e largët

që koha e mori me vete.

Çdo pengesë dukej e vogël,

sepse përballë saj qëndronim bashkë.

Por koha ndryshoi rrjedhën e saj…

si një lumë që një ditë

humb drejtimin.

Dhe shpesh pyes veten në heshtje:

mos vallë ëndërroja vetëm unë?

Premtonim se kurrë

nga njëri-tjetri s’do të largoheshim,

se duart tona do të mbeteshin të lidhura

edhe kur vitet mbi ne të rëndonin.

Por ja ku jam sot…

duke qarë në heshtje

dhe duke buzëqeshur për botën.

Qaj për kohën që ishte e jona,

qaj për atë që copëtoi zemrat tona.

Sepse e vërteta është e thjeshtë:

ende të mbaj në zemrën time.

Pas teje zemrën nuk ia hapa askujt.

E mbylla fort me dryn,

si një derë të vjetër

që nuk do të hapet më kurrë.

Ndoshta sepse ende të dua…

ose ndoshta sepse kam frikë

se dikush tjetër mund të më lëndojë

po aq thellë sa ti.

Kurrë s’të mbajta inat,

kurrë s’të mallkova.

Mallkova vetëm zemrën time

që diti të dashurojë

kaq shumë…

kaq verbërisht.

Ti u ende në shumë rrugë,

në shumë jetë, në shumë përqafime…

por në fund gjithmonë

rruga jote

të sillte te dera ime.

Dhe unë…

si një zemër që nuk di të mbyllet,

ta hapja derën përsëri.

Por më beso…

edhe zemrat më të forta lodhen.

Sepse të bëhem strehë për ty

sa herë që të lëndon dikush tjetër,

është si të hapësh përsëri

një plagë të vjetër

që kurrë nuk u shërua.

Ah, i dashur im…

jeta ka një mënyrë të çuditshme për të na provuar.

Kjo botë është e tillë:

ata që lëndojnë

janë shpesh ata që humbasin më shumë.

Më dhemb kur të shoh të humbur,

kur shoh se ke humbur veten…

sepse bashkë me veten

ke humbur edhe mua,

ndoshta përgjithmonë.

Nuk premtoj se do të harroj,

sepse zemra ime nuk më bindet.

Ajo ende të mban brenda,

si një kujtim

që refuzon të vdesë.

Sepse dikur

zemra ime kishte vetëm një dëshirë:

unë të isha gjithmonë e jotja…

dhe ti

përjetësisht

i imi.

vetëm ti…

/QendraPress/