Çaste poetike me poeten;-Sadbere GAGICA

Për Reçakun

——————————

Reçak, emër i vogël fshati

Që u bë plagë e madhe e botës.

Në mëngjesin e ngrirë

Bora nuk ishte e bardhë,

Por mbante frymën pezull

Mbi trupat e heshtur të burrave,

Që s’u kthyen kurrë në shtëpi.

I morën me emra,

I kthyen në numra,

I hodhën në bunarë

Sikur historia të mos kishte sy,

Sikur toka të mos fliste.

Por toka foli.

Guri foli.

Bunari u bë gojë e errët

Që nxori britmën e fshehur

Deri në qiell.

Nënat mbetën me shami të zeza

Që s’i thau as koha,

Fëmijët u rritën me pyetje

Që s’kanë varr ku të qajnë.

Reçak,

Ti nuk je vetëm kujtim,

Je dëshmi.

Je fjala “kurrë më”

E shkruar me gjak të pafajshëm

Në ndërgjegjen e njerëzimit.

Dhe sa herë që heshtja rrezikon të fitojë,

Emri yt ringrihet,

Si kambanë e rëndë,

Për të na zgjuar

/QendraPress/