Çaste poetike me poeten;-Blerta BASHA

VAJZA NGA LINASI

—————————

E egër ishte ajo kohë,

U martua dhe iku herët e re,

Siç mbyllet një portë,

Po shpirtin e mallin i la atje.

Në valigjen më të rëndë se nusëria,

Kishte pak rroba,

Shumë Linas shumë Elbasan.

Në xhepa një fotografi shtëpie,

Një emër fshati që nuk njihej në doganë.

Në vendin e huaj u gjend në një tokë të papritur.

Nuk është si në vendlindje

ku rruga pluhurt ja njihte gjurmët,

e dera e nënës hapet pa trokitur.

Ditënetët i kalon i sos me mall,

Mendjen e ka te Shkumbini ,

Te era që vjen nga Krasta,

E Linasin e përkdhel ngadalë.

Aspak se josh,

se gëzon ky vend,

Zemren e ka lënë në Linas

Aty ku ikja akoma dhemb.

Me Linasin e vendlindjes kalon mallin ditënet,

Aty te ai rreh zemra,

Aty ku ende mund të kthehet,

edhe kur ska biletë.!

/QendraPress/