Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

ATJE KU GJAKU U BË DRITË

—————————————–

N Drenicë

ku pranverat çelin si plagë të buta të universit,

toka ngritet ngadalë,

si një gjoks i stërmunduar që merr frymë përsëri.

Aty gjaku nuk është gjurmë,

është alfabeti i padukshëm

që koha e shkruan vetëm mbi tokat e kryengritura.

Lulëkuqet shpërthejnë,

jo si lule, por si gojëza të kuqe

që përsërisin një fjalë të vetme:

mos harro.

Dheu i di të gjitha:

i njeh britmat e ndezura si gurë të kuq,

i njeh trupat që ranë

si yje të lodhur që vendosën të flenë në tokë.

Asnjë gur nuk është gur,

është një sy i mbyllur i historisë.

Asnjë lis nuk është lis,

është një kockë e rritur prej kockave të mëparshme.

Dhe pastaj,

nga thellësitë ku errësira kërkon të vendosë fron,

lindi një shkëndijë e vogël

si frymëmarrja e një foshnje.

Ajo shkëndijë ishte zemra e Ademit,

një zemër që nuk i përkiste trupit,

por tokës.

Një zemër që digjej pa u dukur,

që nuk kërkoi të vrasë errësirën,

por ta ndriçojë.

Ai s’e ngriti pushkën për zemërim;

e ngriti si një fener,

si një dorë që hap rrugën mes mjegullës.

Në sytë e tij qetësia nuk ishte heshtje-

ishte një lumë nën akull

që njeh drejtimin pa e pyetur askush.

Kur nata e madhe ra

si një korbë e zezë mbi Drenicë,

njerëzit u ngritën:

fjalët “Liri” dhe “Atdhe”

u kthyen në frymë që digjte mushkëritë,

në zjarr që nuk kërkonte drurë

por zemra.

Në pragje nënat mbajtën qiellin,

duart e tyre të dridhura

ruanin botën që po çahej.

Fëmijët flinin me këngë që ecnin nëpër male,

dhe malet, si të turpëruara,

filluan të këndonin mbrapsht tek fëmijët.

Çdo krismë nuk ishte krismë,

ishte një sy i ri që hapej në errësirë.

Pastaj ardhën djajtë e natës,

me flakë, me urrejtje, me urinë e shekujve.

Por rrënjët ishin thellë,

në atë vend ku njeriu ndalet

dhe toka flet me gjuhë që nuk ka emër.

Armiku ndezi zjarr,

por toka u përgjigj me lule.

Toka është e vetmja që e fiton tokën.

Në mes të natës,

një zë gruaje tha:

“Fli, bir… toka po merr frymë përsëri.”

Dhe lulëkuqet u hapën

si dritare të vogla qiejsh

ku hyjnitë shohin poshtë

dhe habiten me burrërinë e njerëzve.

Tani fëmijët ecin pa frikë

atje ku hapat e tyre nuk bien mbi gjak,

por mbi dritë të kuqe,

mbi ngjyrën që lind

kur dhimbja takon dashurinë.

Sepse ata që ranë

nuk ranë për vdekje,

ranë që nata të mos ketë kurorë më.

Dhe kur dielli bie pas maleve,

mbetet një dritë e përjetshme, e qetë,

ajo dritë që e bëri gjakun këngë,

dhe këngën jetë.

Në Drenicë, toka nuk qan-

ajo kujton.

Dhe kur merr frymë,

flet vetëm me një fjalë:

Liri.

/QendraPress/