Çaste poetike me poetin;-Gëzim AJGERAJ

PARA LETRËS SË BARDHË

———————————

Për ty që mbart mendjen

si një dorë që ndriçon galaktikat

e një biblioteke të pafund,

në heshtjen e fletëve të pashkruara,

a egziston një rregull që mund të zbërthejë

rezonancat e shpirtit?

Ti sheh rrugën e librit,

si një lumë i padukshëm

që rrjedh nga rrënojat e kujtimeve,

nga copëza të fshehta kohe

dhe gërmadha të ëndrrave,

nga dhimbjet që fshehin urtësi të harruar

dhe heshtjet që flasin më shumë se fjalët.

Askush nuk ka lindur i ditur,

askush nuk ka pirë dijen,

nga burimet e qiellit;

vetëm puna e heshtur,

meditimi i brendshëm

djeg me qetësi,

gurët e errët të mundësive.

Tregimi, poezia, romani, çdo fjalë e hedhur

është një shkallë në labirintin e pafundësisë,

dhe libri që lind nga duart e tua

është vetëm reflektimi i një rrugëtimi

që e ka kaluar kohën.

Parapërgatitja është një ritual i fshehtë,

një vallëzim midis hijeve dhe dritës së ideve,

ku çdo rrugë e shtrembër,

çdo kthesë e harruar,

është një yll që pret të ndriçojë

në faqen e bardhë.

Arti i shkrimit nuk pyet për emra,

profesione, apo privilegje;

ai lind nga një nevojë qiellore, nga dëshira,

për të bërë të dukshme oqeanet e mendimit

që rrjedhin brenda çdo trupit,

si lumë i heshtur,

që enden në dhoma të fshehta të imagjinatës.

Lexuesi, nuk lexon vetëm fjalët;

ai, ndjen jehonën e shpirtit tënd,

prekësinë e mendjes që përpiqet

të kapë universin, e të fshehtave

në një faqe të vetme,

të bëjë kohën të ndalet,

për një moment të përjetshëm.

Dhe kështu, para se të shkruash,

para se të hedhësh, fjalën e parë,

mendo për rrugëtimin,

për heshtjet dhe dritën,

për kohën që ka përthithur

mundësitë e pafundme,

që një mendje e vetmuar të flasë në heshtje,

dhe një libër, të lindë si një univers i ri,

plot yje dhe galaktika të fshehura,

brenda fletëve të tij.

/QendraPress/