Çaste poetike me poeten;-Albina CEKA

KOHA JONË

—————————–

Ndërkohë që koha jonë vdes,

qajmë, varrosim një nga një dashuritë,

kohës ia përpushim zjarret pa kujdes…

prapë nisim nga e para, si gomari pa veshë.

Ndërkohë që koha jonë vdes…

përpëlitet realiteti njerëzor,

përpiqet të ndërrojë ves,

t’i thajë rrënjët gjenocidit mizor.

Ndërkohë që shpirti rilind,

frenat s’i lëshon i paudhi,

gati-gati dhe tokën e bind,

se para tij, patkonjtë vetë i vesh kali.

Ndërkohë që koha jonë vdes,

i paudhi krijon sete, grupe,

“ujkun me petkun e deles e vesh”,

në kurthin e tyre turma brohoret.

Ndërkohë që koha jonë vdes…

qielli inatoset, i mbyll kufijtë,

njeriu përpëlitet, shuhet në thes,

fluturon shpirti sërish në univers.

/QendraPress/