Fryma festive e poezisë nga poetja;-Shpresa DHIMA

ATDHE NË KRAHËT E TU MË BËJ NJË FOLE

——————————————————–

Ika Atdhe!….

Ika larg, në vise të panjohura,

Kërkova pak diell, pak shpresë, pak lumturi,

Por askund s’i gjeta, askush s’mi dhuroi.

U enda udhëve të panjohura buzëplasur

Mes enigmave të kohrave,

Diku u përplasa, diku u gjakosa,

Ndjeva dhimbje ,por sërish u ngrita.

Zemra si zog përpëlitej

Si dallgët e detit kur thyhen mbi gur,

Egërsisht përplasen e psherëtijnë,

Shpirtin e dërmuar copëtojnë…

Ndalu o dallg , mos je kaq kryeneçe

Se të njohësh dhimbjen time,

Mallin që zemrën shkallmon

S’e di a mundesh provo ,nëse e mban dot.

Eh , ika Atdhe, me ëndrrat mbartur në gji

Të gjitha mbetën udhëve në vetmi,

Si një fëmijë pa Nënë , mbetur jetim ,

Dhe loti pikon, psherëtinë e klith.

Ika Atdhe, por koka më mbeti pas

Atje në të bukurën vendlindje,

Atje ku lashë Mëmë dhe Atë,

Atje ku gjuha ime më thërret.

Një jetë në mërgim mërguar mbetur si zog i harruar

Mëngjeseve vështrimin tres atje tej…

Mbrëmjeve kuqëlimin e diellit tek për skuqet n’perëndim,

Lodhur punës , derteve e halleve, në vetmi.

Murmurisin fjalët si cicërima zogjsh

Eja kaq vite larguar , si bën?….

Dhe ashtu buzagaz këtyre valëve harruar

Merrëm krahëve të tu Atdhe, aty më bëj një fole.

/QendraPress/