Çaste poetike me poeten;-Zana PIRA

ORA E NËNËS

(1938-2022)

Sot katër vite pa ty ( Nanush

Gjithnjë e pranishme në sytë e mi të përlotun

———————————————-

Rigat e shiut bien pa ja nda

Mbi qatinë e shtëpisë

Dhe mi kafshojnë dhimbjet

Nanë

Ndonjëhere kjo botë më duket

Fare e brishtë

Para dhimbjeve të mia

Edhe muret e oborrit heshtin

Sa zbrazëtirë në mua vlon

Nëpêr damarin e ballit

Engjëjt sikur zhurmojnë

Nga frika e pasqyrës

Gjithçka lënë pas vetës

Çuditërisht

Brengat e pagjumësisë

Zihen peng në anën e kundërt

Të universit

Thonë

Kujtimet për Nënën

Të mbajnë në këmbë

Dhe një shpresë

Që nuk shuhet kurrë

Teksa e shikoja

Qiellin vërdallë

Për një çast

Lapsit ia ndërrova ngjyrat

Për të më zgjuar nga ulërimat

E ëndêrrave të këqija

më vardisen mbi supe

Ende pa aguar mëngjesi mirë

Dhe shpeshhere pyes vetën

Dikur stinët e vitit

Dukeshin njësoj

Kur shëtiste Nëna

Nëpër oborr

Mbase kush e di

Vdekja qenka kaq e ftohtë

Kaq e trishtë

Pushtet në vete

Koha shtanget në vaj

Për një minut heshtje!

Ah!

Nënë

Më trego si të dali

Nga ky Labirinth

Pa shtegdalje

Sepse malli për ty

Tretet sikur nëpër ujë

Tik- taket e Orës

Më zgjojnë nga gjumi

Diku në mesnatë

Për mem thanë

Hirushja jote

Flenë e qetë me melodinë

E engjëjve!!!

Zanan Pira, 9-Mars-2026

/QendraPress/