Çaste poetike me poetin:-Gëzim AJGERAJ

PRIZRENI

(Metafizikë e gurit dhe e kujtesës)

———————————————–

Në Prizren, ku koha nuk kalon por sedimenton,
sheshi nuk është hapësirë, por një arkiv i qenies
ku motet bien si gjethe të ndërgjegjes së humbur.

Aty, çdo stinë nuk është kujtim,
por një shtresë e kohës që mendon vetveten,
një pranverë që nuk çel më në natyrë,
por në plagët e kujtesës.

Kalldrëmet… ato nuk janë gurë,
janë vertebra të një trupi të lashtë,
që mban mbi vete peshën e sakrificës.
Çdo hap mbi to është një rikthim
në një dhimbje që nuk ka mbaruar së ndodhuri.

Breza kalojnë, por nuk zhduken,
ata ngurtësohen në një amëshim prej bronzi,
ku trupi humbet, por vullneti bëhet formë

e padukshme e qytetit.

Dhe ti, qytet, nuk je më vend,
por një simbol i qëndresës së heshtur,
një tekst i shkruar me gjak,
që lexon vetveten në çdo epokë.

Nën hijen e blirit, ku era nuk fryn por kujton,
dhimbja dhe malli nuk janë ndjenja,
janë dy fytyra të së njëjtës vetëdije,
që ndan veten për të mbijetuar.

Lumëbardhi nuk rrjedh, ai mediton,
duke mbartur në çdo valë një fragment të qenies,
që kërkon të kthehet në burim.

Ndërsa Mali Sharr, i heshtur si një perëndi e vjetër,
nuk qëndron mbi qytet, por brenda tij,
si një thelb që nuk mund të shqiptohet.

Dhe kështu, bukuria jote nuk është formë,
por një iluzion i përjetshëm
që lind nga përplasja e kohës me harresën.

Prandaj ti je “më i miri”, jo sepse je i pastër,
por sepse je i plagosur në mënyrë të përjetshme,
dhe çdo plagë e jotja, është një dritare drejt misterit
që njeriu nuk mund ta zotërojë,
veçse ta përjetojë.

/QendraPress/