Çaste poetike me poeten;-Migel FLOR

FLETË TË VERDHA

—————————

Prapë u ul mëngjesi në kryet e tremës,

me erën që mbushte arkat e vjeshtës;

flokët e mi, si fije të padukshme,

qepnin në ajër kopsat e kujtesës.

Mendja mbushej me frutaartat

të pjekura në stinën e kolerës

dhe një gjethe e arratisur Swarovski

më ra mbi supe si një kumt i pemës..

E qepa në këmishën e mëngjesit atë kopsë,

në një tetor të mbështjellë me pëlhurë rozë;

kujtoja veten, fshehur në një kioskë,

kur i trembesha diellit në një burg luksoz.

Atëherë, në mësimin e letërsisë së huaj,

mbaja një poezi të palosur në një fletë,

i flisja Bajronit si një udhëtare e huaj:

“Për rrugët e tua kam shkruar më shpejt.”

Sot era i shfleton përsëri ato faqe

dhe mëngjesi më lexon me sytë e trishtuar,

një pikë loti më rrëshket mbi shkronja,

në mallëngjim të ëmbël për vjeshtat e harruara.

Për fjalët që brenda shpirtit të trembur,

i kalova nëpër zjarrin e inkuizicionit,

i lashë të flenë nën hijen e vdekur,

e vetëdijshme se po varrosja destinacionin.

Prapë u ul mëngjesi në kryet e tremës.

Era m’i shfletoi flokët si faqe të vjetra.

Gjethe, kopsë, Bajron, tetor gjithçka mbeti

shkruar në fletoret me faqe të zverdhura.

Dhe unë i hapa një nga një,

si të hapja dyer që s’të çonin askund

por në faqen e fundit kishte nje fjali

“Nje gjethe dhe e vyshkur mëngjesin e tund”

/QendraPress/