Çaste poetike me poeten;-Barie ÇUPI

Rënia e fundit

———————-

Ikën të “buzëqeshur”

të ledhatuar nga era,

aq shumë yje,

aq shumë histori,

aq shumë shekuj.

Si ajzberg shkrimet,

proverbat,

trillimet.

Mjegullash i gëlltitën

në pellgje,

në detëra,

nëpër lajme u tronditën.

U kafshuan gjysma jetësh,

në gjoksin e djallit kërkuat të pini,

këmbanat kur i dëgjoni,

pa frymë,

të shurdhët,

si rrini?

Vetullat e ngrysura të kohës,

zgavruar shikimi.

Rrugëve të Parisit,të New York-ut,

të Berlinit,

Amsterdamit,

romakët e vjetër me kafka të ngrira

do ju kishin zili.

…rënia e fundit.

Rrugëve të Tiranës stoliset kaosi,

mendjet e acarta kërkojnë ortakëri.

Shfarosen jehonat,

zëri i natyrës qet britma të padëgjueme,

mbyllim sytë,

zhveshur ndjenjat,

kemi harruar të duhemi.

E qeshura egërsohet,

s’ke fuqi të rënkosh,

s’ke as guxim.

Grabitqarët tërhollin zbrazëti,

fëmijëri e vjedhur,

fustanin e saj të njomur tërheqin,

kalohet mbi pellgje lotësh,

jeta ironi.

Ecim,

vrapojmë,

dikush skeletit të tij i shtrëngohet,

dikush ndalet në agoni.

Disa nga frika mos çmenden,

fshehin, shtrembërojnë,

godasin në ekstazi.

Një dishepull të dhënat ndiqte,

ishim apo nuk ishim,

të gjallët para vetes pa përgjigje.

/QendraPress/