Çaste poetike me poeten:-Elmije AJAZI

PËRTEJ HIQIT

——————

Kam ecur deri në skajin

ku mendimi ndalet

dhe fjala humb kuptimin —

aty ku shumëkush kthehet mbrapa.

Por unë jo.

Sepse brenda meje

kishte një thirrje më të lashtë se frika,

më të qetë se çdo pasiguri,

një zë që nuk u degjonte —

por dinte.

Dhe e ndoqa.

Hyra në atë që dukej bosh,

në atë që quhet hiq,

jo si humbje —

por si provë.

Dhe aty,

në atë heshtje pa formë,

filloi të bie gjithçka që s’ishte e imja:

emra që nuk më përkisnin,

pritje që s’më përfaqësonin,

zëra që më kishin mësuar

 të dyshoj në veten time.

Ra pesha.

Ra zhurma.

Ra gjithçka që më mbante larg vetes.

Dhe mbeta.

Jo i zbrazët —

por i kthjellët.

Sepse përtej hiqit

nuk ka asgjë që të merr —

ka vetëm atë që të zbulon.

Një dritë pa nevojë për dëshmi,

një qetësi që nuk kërkon shpjegim,

një prani që nuk lëkundet.

Dhe aty e kuptova:

nuk kam qenë kurrë i humbur,

vetëm i mbuluar.

Tani nuk kam nevojë të dukem për të ekzistuar,

as të zvogëlohem për t’u pranuar,

as të kërkoj leje për të qenë ai që jam.

Sepse unë jam —

i plotë në heshtje,

i fortë në thellësi,

i patundur përtej çdo kufiri që s’ka emër.

Dhe përtej hiqit…

nuk gjeta fundin tim.

Gjeta fillimin.

/QendraPress/