Çaste poetike me poeten;-Emine Konushevci DURMISHI

HIJA E BEKIMIT

—————————–

Kur dola nga shtëpia me lot në sy, o nënë,

me lutjen tënde nga zemra u përcolla unë.

Në rrugën e kurbetit, nën dritën e hënës,

e ndieja thellë në shpirt bekimin e nënës.

Me përqafimet tuaja para asaj dere shtëpie,

sa kujtime m’i le në shpirt e u bënë hije.

Edhe sot, kur malli më djeg si flakë në gji,

I kujtoj ato përqafime që kishim unë e ti.

Kur kujtoj lotët që faqet m’i përshkonin,

zemra qan në heshtje, shpirti s’gjen qetësi.

Kurbeti më lodhi, por s’më bëri më të fortë

se plagën e nënës që digjej për fëmijë.

O nënë, lutja jote më mban ende gjallë,

si amanet i shenjtë në këtë botë plot mall.

Edhe larg atdheut, mes dhimbjes e zjarrit,

jam e bekuara jote e s’ta njoha kurrë hallin.

Sot e kuptoj çdo lutje tënde për jetën time,

pas buzëqeshjes së qetë, çdo lot që fshije.

Kjo që jam sot, është bekimi yt, o nëna ime,

më mban gjallë e më përcjell në jetë ,si hije.

/QendraPress/