Çaste poetike me poeten;- Laura LAURA

Zana e poezisë

——————

Psherëtima poetike kthehet në re të zezë,

e pastaj loti si breshër që bie mbi fjalë të zhveshura.

Poetja, shpirt-lagur,

lemzohet me zë të perëndishëm,

të thellë si lutje e harruar aty në pragun e heshtjes.

 Thonë se kur delfinët kërcejnë, moti sjell stuhi,

Dhe Kakomeja nxihet,

Unë e kam parë me sytë e mi,

Mbi mua koha të shfryhet.

Ashtu edhe kur shpirti më dridhet

 qielli i brendshëm bëhet “smog”

Me vello trishtimi ondet më vishen,

 Dhe gjithë mendimet i bëj tog .

Për kafen e zezë, pa sheqer,

ku hidhësia bëhet frymëzim.

 Në filxhanin e natës, vargjet i derdh,

Si buf i ngulitur në shikim.

Dhe pagëzoj çdo yll me emër,

Per ata qê rranë në rrugëtim,

 Poete që u dashurova vargjet,

Dhe me vargje u përgjigja në vazhdim.

Zemërsisht, nga Zana e Poezisë ,

I putha në një përqafim,

 Mes yjesh heshtur u rreshtova,

Ne fund të bishtit të arushës,

 Por në më të ndritshmin vezullim.

Laura Laura

 Migel Flor

/QendraPress/