Çaste poetike me poeten;-Lina POLLO

Fshati Im më mungon

——————————–

Gjithë ky mall, që krahë më rëndon

Gjithë kjo nostalgji, që shpirtin ma pushton

Më kthen tek ti, o fshati im i bekuar

Tek rrënjët e mia, që kurrë s’janë larguar

Aty ku hapat e para, mbi dhe i hodha

Ku ëndrrat fëmijërore, në erë i çova

Ku dielli më përkëdhelte, ballin me dritë

E jeta më dukej,e thjeshtë përdit

Në fusha, në lëndina me vesë

Mblidhja trëndelina, me duar plot shpresë

Vrapoja te gjyshja me zemrën që rrihte

E në gushën e saj çdo frikë, më ikte

Aroma e saj , si pranverë në agim

Më mbështillte butë, më jepte bekim

Cicërimat e zogjve, më zgjonin lehtë

Ndërsa në ballkon, thurnin folenë me shpresë

Sot, moj nënë, kur zëri yt më flet

Më dridhet shpirti, veç kujtimi ka mbet

Më fal, që vitet më morën larg

E rrugët e botës m’i bënë hapat plagë

Jamë rritur, jamë martuar, kamë fëmijë

E kur kthehem në fshat, s’njoh më njeri

Por një të vërtetë, zemra më qan

Nga ai fshat mësova si t’i dal jetës mban

Sepse aty mësova durimin nëpër botë

Forcën e erës dhe heshtjen kur ka lotë

Mësova se rrënjët, sado larg të shkosh

Të thërrasin gjithmonë,

të kthehesh, të mos harrosh.

/QendraPress/