Çaste poetike me poeten:-Lola MEÇAJ

Dallgë që s’mbyten

————————–

Sot e zv

esha shpirtin para dritës,

dita pas mua çel sytë

Iku dhe hëna që më pi gjumin,

më brodhi skutave të tua

S’di sa dyer ka tëndi shpirt,

s’e dua derën një gisht hapur

Unë dua hapësira te ti,

të shpërbëj drithërimat

Ruaj ishullin tim,

ku shkele copa diejsh të mitë shpërndarë

retë e përhimta nuk më sjellin stuhi

Unë bëhem e vogël sa ti,

ty të rrit sa unë

Dogja vargje të pa shkruara,

të pa thëna,

se u shkruan pa njësi matëse dhimbje

ngelen skelet fjalësh

Ti ma paskëshe bllokuar vargun?

Vesat më ktheheshin në ngricë,

sa herë më fshiheshe nën lëkurë të ditës

Tani kam kohë të t’shëtis në mendime,

kam kohë të t’shkërmoq

Unë të mbij kudo,

atje ku më përplas era,

lëshoj rrënjë t’i sfidoj stuhit

Jeta është si oqeani i zemëruar

Marrin fuqi të t’plasin, të t’fundosin,

Po…. jam dallgë që s’mbytem

Zoti të ngre nga fundi kur s’ka fund,

të mësosh se frika je vetë ti

e kufijtë e tu s’mund ti mbrosh

/QendraPress/