Çaste poetike me poeten:-Sadbere Gagica SPAHIJA

DRITA QË NUK U SHUA NË AGORË

———————————————

Në agorën ku gurët mbanin frymën,

kur Kosova ende flinte në plagë,

ajo erdhi

jo si emër në listë,

por si flakë e mbartur nga Orët.

Drita –

si bijë e Dodonës,

e thirrur nga lisat që flasin vetëm kur historia digjet.

Më 17 shkurt,

kur koha u ça si lëkurë e vjetër,

ajo nuk ngriti zërin,

por qëndroi.

Dhe qëndrimi u bë ligj.

Në Kuvend,

ku fjalët shpesh bien si monedha të rreme,

ajo i foli kohës me gjuhë gurësh:

-Liria nuk negociohet,

ajo lind ose nuk vjen kurrë.

Dy herë u kthye në qytet,

si Atena e kthyer nga beteja,

me duar të lodhura nga këshillat

dhe mendjen të mprehur nga padrejtësia.

Gratë i kishte motra,

jo statistikë.

Në sytë e saj

rrinte një hartë e pashkruar e Dardanisë,

aty ku Balli nuk është drejtim,

por ndërgjegje.

Kur flet anglisht,

është për botën;

kur flet shqip,

është për gjakun që nuk përkthehet.

Në zgjedhjet e kohës së turbullt,

ajo del jo si premtim,

por si kujtesë:

se politika mund të ketë shtyllë kurrizore,

se fjala grua nuk është dekor,

por bosht.

Dhe nëse pyet historia:

-Kush ndezi dritë kur rrugët u errësuan?

Përgjigjja do të shkruhet vetë,

me shkronja që nuk i fshin as koha:

Një grua,

që nuk pranoi të ishte hije,

kur mund të ishte dritë.

/QendraPress/