Çaste poetike me poeten:-Zyrafete MANAJ

Ah Çamëri motër

—————————–

Ah Çameri, motër, plagë që s’u mbyll kurrë,

me emrin tënd qan historia në heshtje.

Tokë e lënë jetimë, me pragje pa zëra,

ku hapat u shuan, por shpirti s’u dorzua.

Në djepet e braktisura mbeti kënga pezull,

era ia mëson fëmijëve emrat e humbur.

Nënat me sy nga prapa, me lot të ngrirë,

mbajtën Çamërinë në gji, si amanet të shenjtë.

Shtëpitë u dogjën, por jo kujtesa,

gjuha u ndoq, por nuk u vra.

Në çdo mërgimtar u rrit një rrënjë e fshehtë,

që tokën e mohuar e thërret nënë.

Ah Çameri, motër, dhimbje që flet shqip,

me gurë varresh pa emra e pa kryq.

Drejtësia vonon, por e vërteta rri zgjuar,

si dritë e pashuar në sytë e një populli.

Një ditë, emri yt do të thuhet pa frikë,

si lutje, si këngë, si kthim.

Deri atëherë, të mbajmë në varg e në zemër,

Çamëri motër, plagë, dhe shpresë.

/QendraPress/