Çaste poetike me poeten:Nezi Plaku VELAJ
![](http://qendrapress.com/wp-content/uploads/2024/07/440162220_122142979718164427_4908800160747063597_n.jpg)
Silueta e babait
——————————
Në ëndërr mu shfaqe, i pluhurosur ishe nëpër fluturim
Hipur mbi kalin me shalë kalëroje, ngjasoje si hije engjëlli,
Shkëlqimit të hënës ja rrëmbeve pelerinën e ngrinit,
Vrapoje si era mes reve, më shëmbëlleve me Kostandinin.
Në vend u shtanga, u mpiva, zemra pikoi gjak
Po si s’mu shkul kraharori, kur të pashë hipur mbi kalë
Sytë ç’mu mjegulluan, eh ç’mu tjetërsua pamja
U magjepsa! Të kthjellohem pak, me gishta e fërkova fytyrën.
Kush je të thashë, me zërin që dridhej
Nga tronditja, ..rrëqethja shkonte deri në ashtë
S’të mbaja mënd fytyrën, kur ti ike unë isha fare e vogël,
Nga sytë bojqiell, si vallë s’ta njoha portretin?!
Ti më thirre, siç më thirrje dikur, ndërsa flokun ta shpushpuriste era
kalëroje mbi kalin e harbuar, shtënoje kapsitën e argjend ,
Po si s’më njeh moj bijë, jam babai jot!?
“a ma dëgjon zërin?
Të erdha në ëndërr, të mbaj premtimin e dhënë.
Nisa të dihas, të qesh e të qaj me të madhe,
S’i vura fre zemrës, as ankthit që më shkuli kraharorin
U mundova t’i kapërdij me pahir ca pika lot zjarri, pikëllimi,
Seç më ngeli në gryk fjala dhe asgjë nga goja s’më doli.
Mes lotësh, e penguar u ngrita me vrapin e kalit,
të përqafova, të mora erë gushës, të putha fort sytë,
Mbi supin tënd mbështeta kokën e mbytur nga vaji
Aty i fshiva lotët që rridhnin çurk, si kristale krojesh.
Të kapa fort duart, ti shtrëngova, nuk doja të ti lëshoja
U ngazëlkeva deri ku s’mban më, kur ndjeva aromën tënde,
Si atë ditë që të rrëmbyen bishat, të ndanë nga krahari
Përmes gjëmës së vajit, magjia shpërndau pluhurin e terrorit.
Tu luta me lot në sy, me afshin e mallit që jetën më prishi,
Me dashurinë që ndjen një bijë për babanë, të shtrëngova në gji,
Tu përgjërova me drithërimën e zërit që prej zgavre nuk dilte
Të lutem o baba mos më ik! Mos më lër vetëm përsëri!
/www.QendraPress.com/