Çaste poetike me poetin;-Kastriot FETAHU

ERRËT…

——————————

E vramë edhe një poet,

ashtu siç vrasim çdo ditë

një punëtor, një fshatar,

një emigrant apo një nxënës shkolle

dhe një vajzë që lufton.

Vrasim muzgun e një mbrëmjeje

dhe agun e mëngjesit,

shtëllungat e reve të bardha

dhe fëshfërimën e barit

në savanën e virgjër

të gazelave të pafajshme;

fluturimin e zogjve shtegtarë

dhe rrugën e peshqve në det.

Vrasim legjenda dhe poezi,

këngë dhe harta,

njerëz, figura të dritës

dhe ngjallim kufoma.

Nuk ushqejmë endacakun

nuk e falim fyerjen

dhe vrasim gra që dashurojnë.

Në kaosin tonë errësira vret

me dritën e çmendurisë,

përbuzja e arsyes

ndez djajtë kundër engjëjve.

I vrasim…

Dënimi ynë çliron plumba

kur shohim statujën lakuriq të poetit.

/QendraPress/