Çaste poetike me poetin ;-Luan MEMA

UDHA QË NUK MBARON

———————————

Kthehem pa zhurmë, më shpejt se nata

nëpër rrugica të gurta që enden në sy

zogjtë rrëshqasin si mendime të lodhura

mbi mure ku janë harruar emrat

Jam po ai, i mbushur me vegime

me etje që nuk di të pushojë

zëra të largët na thërrasin të zbresim

por ne mbetemi udhë, duke ecur drejt njëri-tjetrit

mbi tokën që merr frymë si trup i gjallë i botës

do të heshtim zërat që na ndjekin pas

dhe do të flasim me rrënjët që na mbajnë gjallë

derisa nata të mësojë emrat tanë

Brenda meje pulson një udhëtim i pafund

dhe kohët përplasen pa mëshirë

kam humbur në rrugica pa emër

por gjithmonë gjej rrugën tek ti

Sot pres një ardhje të ngadaltë

plot me libra dhe plagë të vjetra

i mbledh si të ishin dritë

për të mbajtur larg natën

Dhe në heshtjen që bie si shi mbi shpirt

unë të kërkoj, e dashur, në çdo stacion të botës

që fryma jote të më prekë pa u shuar kurrë

për një udhë të hapur, ku fillimi i ri na gjen bashkë

/QendraPress/