E diela poetike me poeten:Linditë Ramushi DUSHKU

Kanga(vaji) tashma âsht jehonë

 ——————————–

Asht gjamë e madhe

me i than lamtumirë ktij mishi që âsht ngjit ashtit e lehtë s’shkoqet

si me i than vjeshtës qi fryen gjethet e çdo peme lehtas

ashtu zhveshun pa turp

a me i than a âsht gjamë e madhe

a nashta edhe era mbulueme rri prej reshë

si koha qe thyhen mure e mbështjellë zemra aq ngushtë qi t’ban me mar fryme edhe atëherë kur s’ka ma vend

e vjen prap tu u rinue

prej filizi t’parë prekun prej dritës

qi i beson njisoj sërish prej filli

me t’lulue trupi gzimit si shpirti mishnum ashtit

e mos me t’thy vrimash shtizat.

Âsht e madhe ajo gjamë

bash njisoj si kur hapet legeni i mesit e del fëmija barkut

rrotllue s’jashtmi n’prehen tu kajt

a nana knon prej gzimi.

E njejta gjamë âsht

si ashtit ngjitun mishi e shpirti n’atë

e unë n’mes për me rrëfy për udhtë e tyne.

 ———-

…Ti kaj nën zà

e toka ne t’laget rranjësh bimësishë

t’plasaritunat le t’mbushen

se nji vend e ka lan për ujë

sytë pa i pa shtjerrun nuk shtohen detet.

Masandej ulesh n’guj e kqyr shtegut t’rrafshit prej nji kodre

nëse e sheh diku madhninë e perëndimit

kanga(vaji) tashma âsht jehonë

nji za qi t’rri n’vesh sikur po t’thirrin zanat me t’bekue

Asht zani i ‘kangës .

—–

Âsht veç nji derê qi e kallxon dritën

e ma thrret emrin kur kujtesa me venitet

ajo e banë qëllimshëm

humbet sirtareve t’fshehuna

për me lujt pjesen e pafajshme

se kjo gjà ka ndodh veç nje vakt e me e quajt “jamais vu”

me e pa prej s’di t’satèn herë

e me trokit zemra per s’di t’saten here per t’njejten dritë

si me u pas ndeze veç nji herë

e kurrë ma parë.

Ma s’di çka baj

veç me prit

mbes tu prit se çka bahet kur hapet njësoj dera.

/www.qendrapress.com/