Ëndrrat e pritjes së Nënës-Tregim nga shkrimtari Gëzim AJGERAJ

Thirrja e dëshpëruar për arkivin e humbur

Ajo nuk ishte thjesht një nënë që priste; ajo ishte ruajtësja e fiksuar e një bote të zhdukur.

Thirrja e saj: Eja, t’i mbledhim këngët e lëna ndër pipa të pemës, nuk ishte një ftesë, por një urdhër i dëshpëruar për të rikuperuar atë që tashmë ishte humbur përgjithmonë.

Ajo kërkonte hapat e fëmijërisë nëpër kalldrëmet e lagjes dhe zotat e freskisë ndër vërrina.

Por Biri e dinte: Ajo që kërkonte ishte një arkiv i paekzistueshëm.

Fëmijëria e tij kishte vdekur; kalldrëmet e kishin harruar.

Ajo insistonte t’i vizatonin ëndrrat tona mbi muret e kullave të gurta, por këto ëndrra tashmë ishin shkruar në letër të hollë dhe ishin zhdukur prej kohësh.

Kjo nevojë për të mbledhur lulet për nuset e paardha dhe për të thurur kurorat e ardhmërisë ishte thelbi i tragjedisë së saj.

Ajo po përpiqej të bënte punën e kohës që Biri kishte lënë pas; një përpjekje e vetmuar për të ndërtuar një Ardhmëri me materialet e brishta të së shkuarës.

Klithma për idealet e Shuara

Ftesa rritet, duke u shndërruar në një kërkesë të hapur për Idealin: Eja t’i mbledhim ëndrrat rinore të idealeve për atdheun.

Këtu qëndron dhimbja më e madhe. Nëna e dinte se ideali i Atdheut nuk mund të gjendej në tokën e ftohtë; ai ishte në zemrën e Birit, por ai Bir kishte ikur.

Ajo përpiqej të zgjonte ato nostalgji dasmash, ato oborre plot këngë e valle, një vizion i zjarrtë i komunitetit të shëndoshë që Biri kishte braktisur për një jetë më të qetë, por më të zbrazët.

Ajo insistonte: kullat le të mbushullojnë në këngë, bjeshkët le të tunden, Vërrini të gëzojë!

Kjo nuk ishte një dëshirë, por një klithmë e papërmbajtur e shpirtit të saj të torturuar, duke dashur që realiteti t’i nënshtrohej Vullnetit të saj.

Ajo besonte, me një naivitet të thellë dhe fatkeq, se kthimi i tij mund të rikthente gjithë gjallërinë e humbur të Vërrinave.

Vonesa e pakthyeshme dhe kufiri i vjeshtës

Eja të paktën me vjeshtë, sa s’është vonë, biri im!

Kjo thirrje nuk ishte ftesë, por një kusht i fundit. Vjeshta shndërrohet në një metaforë për kufirin e vonesës.

Vjeshta ishte koha e mbledhjes së fryteve dhe e mbylljes së cikleve; pas saj vinte Dimri – Dimri i harresës dhe i ngrirjes.

Nëna e ndiente këtë kohë që rrëshqiste. Kjo frazë e fundit mbante gjithë ankthin e thellë të saj: Biri do të vinte vonë.

Ai do të arrinte, por do të gjente një Nënë të plakur, një Vërrinë të zbrazur, dhe idealet e rinisë të ngrira.

Ai do të kthehej, por koha për këngët e lëna ndër pipa të pemës do të kishte ikur përgjithmonë.

Dhe kjo, kjo vonesë e pakthyeshme e vjeshtës, ishte tragjedia e tij e përjetshme.

/QendraPress/