Fryma poetike e së dielës me poetin;-Sami MULAJ

Ike në dimër o Babë !

—————————–

Ike në dimër,

e borë binte pa nda,

mollat n’rrem t’merrdhime,

u banë me kapuç t’bardhë

tani nuk ka kush ti qaj,

se mbeten atje

pa pas fëmijë t’i gjuj me gurë,

si zogjtë morën dete

pa i çukitë hala.

Gurra në oborr,

me frymen zanë prej akulli,

currilin gati e ka nda,

tani akullin s’ka kush

t’ja thej,

sytë e tu,

nuk vijnë aty n’sabah

ma me u la.

Pranvera kur mrrini,

e kumbllat nisën t’lulojnë

te prroni që gurgullimën ka tha,

manat prapë u poqën,

gjinkallat nuk pushojnë,

britmën mbajnë pa e nda,

e t’i baba jem,

as s’ke ndie kurrgja,

e kurrgja as nuk ke pa.

Me sytë nga bjeshka,

në ftyrë ndjeva erën e saj,

nën strehë të oborrit,

samari i dorisë,

sikur më tha diçka…

hajde preki shpatzat e mia,

duart e ti,

këtu janë hala…

hingëllimin e gëzuar të kalit,

kur e prekte baba ndjeva,

edhe pse prej shume vitesh

nuk hingëllin ma.

Tuj mendue,

kokë ultë e me sytë përdhe,

të nxehtin e diellit

edhe pse prush,

nuk e desha

se ai ma nuk më nxeh.

Me xhaketën mbi supe,..

kthej kryet prej vorreve…

as vera, as vjeshta,

as stinët nuk janë njëlloj ma,

qysh kur t’i je atje

i ngrimë në atë dhe…

/QendraPress/