Fryma poetike e së dielës me poetin;Hatip HULAJ

ZËNKA RINORE TË KOHËS

————————————-

Në ëmbëltoren e qytetit

ulur ballë për ballë ,

takimi me miken e tij

u shëndrrua në përrallë.

Planet për fejesë

seq iu dështuan,

fshatari në qytet

ndihet i injoruar .

Do jetojmë në qytet

ore shpirti im,

pa prindërit e tu,

por me gjyshin tim.

Ai më ka rritur

dhe m’ka edukuar

e kam obligim ,

mos ta lë t’vetmuar.

Po ti prindërit e mi

nuk mi pranon ,

kërkesat e mia

gjithnjë m’i refuzon .

Ti jeto me gjyshin

paçit jetë të gjatë,

unë me prindërit e mi

do kthehem në fshat.

Ani i dashuri im

të qoftë rrugë e mbarë ,

se “katundari gjithmonë

mbetët katundar”,

pastroje sa të duash ,

uji i turbullt do të dalë !

Kurse ju vajzat ,

zonja të qytetit,

kokën mbani lartë

sikur gjeli i detit .

Çdo të tretën ditë

dilni prej frizerit ,

“punëve të shtëpisë

pak ua dini rendin” .

Pas njëfarë kohe,

prapë u pajtuan ,

grindjet e mëparme ,

t’gjitha i harruan ,

bënë dasëm të madhe

dhe n’qytet jetuan !

/QendraPress/