Fryma poetike e së mërkurës me poeten;-Raimonda BRAHA

VALET E DRINIT

————————–

Valët e Drinit flasin me gurë të lashtë,

si gjuhë gjaku në damarët e mi

mali mëson emrin tim pa fjalë

e malli më rritet plagë e bukur si stuhi ..

Në brigje derdhet koha si lot i heshtur,

atdheu më thërret në çdo frymëmarrje,

dashuria s’është veç fjalë, por barrë e shenjtë,

që e mbaj si dritë në shpinën e mërgimit-të ftohtë…

Drini rrjedh si mendim, filozof i vjetër,

asgjë s’ndalet, por gjithçka kujtohet,

jeta është valë ,lind, thyhet, tretet tjetër,

veç dashuria për tokën kurrë s’harrohet.

Mbi male ecin hije brezash pa varr,

emra të gdhendur në erë e gur,

patriotizmi s’është britmë,

por zjarr,

që digjet qetë në shpirt të burrëruar plot bese e nder …

Lotët s’janë dobësi, por kripë e kujtesës,

që ruan plagën nga harresa e ftohtë,

malli është urë mes sotmes dhe djeshmes

ku zemra kalon zbathur, por e fortë.

E kur të shuhem si valë në largësi,

le të më mbajë Drini në këngën e vet,

se jam bir i kësaj toke, në përjetësi,

ku dashuria, dhimbja dhe shpresa bëhen jetë.

Raimonda Braha

/QendraPress/