Fryma poetike e së mërkurës me poeten:-Klara SHEHU

Bukuroshja e Fjetur

(Legjenda e Drinit t’Bardhë)

——————————————

Në bjeshkët e larta nën re të bardha.

Ku vërshon dhe rrjedh uji i ftohtë.

Rritej nji vajzë me flokë të arta.

Me zemër të pastër me shpirt të ngrohtë.

Një trim mbi kalë me shpatulla të gjëra.

Nga ana tjetër e bjeshkëve të ashpra.

Kur bukuroshja po mbushte dy bucela.

E solli era e malit në ato ujra të kaltra.

Trimi uli sytë se kështu thotë zakoni.

Frymëmarrjen dëgjoj dhe ajo mbuloj kokën.

Lëkundi çdo gjethe dhe çdo fije bari.

Flladi i malit që nuk fryn tër’ kohën.

“Veç vdekja ne mundet të na ndalë”.

Të dy u betuan ndonëse pa asnjë fjalë.

Përjetë fiset e tyre me pushkë ishin ndarë.

Nuk dinin fundin që fati u kishte falë.

Fjala përhapet më shpejt se er’e malit.

Pleqt’ e fiseve vendimin kishin vulosë.

Djali degdisej, vajza në kullë t’fshatit.

Krushqi midis tyre kur s’kish me pasë.

Me ndihmë të zotit vajza arratiset.

Vrapon ku Drini i Bardhë buron.

Pa frym arrin, e trimi nuk bitiset.

Shkëmbi shpërthen dhe toka gjëmon.

Shpirti i bukuroshes ashtu duke u shuar.

Mbi burim u shtri vajza e dëshpëruar.

Pa dhimbje për fatin e saj të shkruar.

Dëgjon Drinin e Bardhë duke gurgulluar.

U ngurtësua vajza u kthye në shkëmb.

Aty ndodhet prej shekujsh e humbur.

E bardhë si bora që bie në atë vend.

Njerëzisë u kujton dashurinë e pamundur.

Mbi Radac kur dielli ikën ngadalë.

N’hije Bukuroshja e Fjetur shikohet.

Hesht pylli, gjethet dhe çdo gjë e gjallë.

Jehon vetëm një zë që mezi dëgjohet…

“Fjala e dhënë kurrë nuk harrohet.

Dhënësi i fjalës nuk dihet ku ndodhet.”

Klara. 16 dhjetor 2025.

/QendraPress/