Kali që e nxjerr këmbën jashtë shtrangës-Shkruan:- Av. Ruzhdi GASHI

“Kali kur nuk donte me ngre plugun, e qitke këmbën jashtë shtrange.”

Ne atëherë e kuptonim këtë gjuhë të kalit.

Ishte një gjuhë e heshtur, por e qartë. Një shenjë e vogël refuzimi. Një lëvizje e qëllimshme për t’i ikur barrës. Kali nuk fliste, por e dinte si ta tregonte se nuk donte ta mbante peshën e ditës. E nxirrte këmbën jashtë shtrangës dhe puna ndalej. Ara mbetej pa u punuar, toka pa u çarë, buka pa u mbjellë.

Në jetën shoqërore, kjo pamje e fshatit merr kuptim më të thellë. Edhe sot ka “kuaj” që e nxjerrin këmbën jashtë shtrangës – jo në arë, por në zyrë; jo përballë plugut, por përballë përgjegjësisë. Janë ata politikanë që kërkojnë nderin e detyrës, por jo peshën e saj. Që duan titullin, por jo barrën. Që duan duartrokitjen, por jo djersën.

Politika nuk është dekor. Nuk është fotografi, as fjalim ceremonial. Ajo është plug që futet thellë në tokën e problemeve të shoqërisë. Është përballje me vështirësi: me krizë ekonomike, me padrejtësi, me korrupsion, me varfëri, me tensione shoqërore. Kur vjen koha për të marrë vendime të rënda – për të prerë privilegje, për të ndëshkuar abuzime, për të mbajtur qëndrim të qartë – shumëkush e nxjerr këmbën jashtë shtrangës.

Shpesh i shohim të gatshëm për fushatë, por të tërhequr në krizë. Të zëshëm në premtime, por të heshtur në përgjegjësi. Ata e dinë gjuhën e interesit personal më mirë se gjuhën e sakrificës publike. Dhe si kali që shmang plugun, e dinë se një lëvizje e vogël mjafton për ta vonuar punën. Një arsyetim procedural, një shtyrje, një komision, një interpretim ligjor – dhe barra kalon diku tjetër.

Por ndryshe nga ara që pret, shoqëria nuk ka kohë të presë pafund. Kur plugu nuk futet në tokë, barërat e këqija shtohen. Kur vendimet e vështira nuk merren, padrejtësia forcohet. Kur përgjegjësia shmanget, besimi i qytetarit thahet.

Në të kaluarën, bujku e njihte kalin e vet. E kuptonte kur ai po i shmangej punës. Sot qytetari duhet ta kuptojë “gjuhën” e politikanit. Ta dallojë kur ai po e nxjerr këmbën jashtë shtrangës së detyrës. Ta pyesë: pse u tërhoqe? Pse hesht? Pse nuk e more barrën që vetë e kërkove?

Sepse detyra publike është shtrangë që nuk vishet për zbukurim. Ajo është lidhje me përgjegjësinë. Kush nuk don me ngre plugun e kohës së vet, nuk duhet të kërkojë të quhet prijës.

Ne atëherë e kuptonim gjuhën e kalit.

Sot duhet ta kuptojmë gjuhën e politikës.

Dhe të mos pranojmë që ara jonë të mbetet djerrë vetëm pse dikush nuk pati guximin ta mbajë plugun.

Me 25 shkurt 2026

Av. Ruzhdi Gashi/QendraPress/