Kur dukja vlen më shumë se përmbajtja /Shkruan; Migel FLOR, poete dhe eseiste

Në botën e sotme, ku informacioni rrjedh me shpejtësi dhe imazhet kapërcejnë fjalët, dukja shpesh merr peshë më të madhe se përmbajtja. Një titull tërheqës, një pamje e rregulluar me kujdes ose një profil i bukur në rrjetet sociale mund të japë përshtypje të menjëhershme, ndërsa substanca e asaj që përfaqësohet shpesh mbetet e fshehur. Ky fenomen nuk është thjesht një reflektim i sipërfaqësoritetit njerëzor, por një pasqyrë e nevojës tonë të natyrshme për të kapur vëmendjen në një botë mbushur me stimuj. Kur dukja merr primatin mbi përmbajtjen, krijohet një lloj iluzioni kolektiv. Një produkt, një ide, apo një person mund të vlerësohet më shumë për prezantimin e jashtëm sesa për thelbin e tij. Kjo çon në një kulturë ku “shfaqja” shpesh bëhet standard i suksesit, ndërsa substanca mbetet në hije. Shumë herë, njerëzit mësojnë të masin vlerën e tjetrit nga pamja, nga mënyra se si flet, si vishet, ose si shfaqet në fotografi. Kjo nuk është domosdoshmërisht e gabuar, estetikisht gjithçka ka rëndësi, por kur kjo zëvendëson thelbin, humbasim dimensionin e thellë të gjërave. Në nivel personal, vlerësimi i dukjes mbi përmbajtjen mund të krijojë presion të vazhdueshëm. Individët ndihen të detyruar të përshtaten me standarde të jashtme, duke sakrifikuar autenticitetin dhe pasionet e tyre. Një libër i shkruar me mendime të thella mund të mos gjejë lexues, ndërsa një kopertinë elegante ose një titull i bukur mund të bëhet hit i menjëhershëm. Një person me zemër të madhe dhe dijeni të thellë mund të anashkalohet përballë atij që duket më i suksesshëm ose më karizmatik. Megjithatë, koha ka një mënyrë të veçantë për të zbuluar vlerën e vërtetë. Përmbajtja, edhe pse në fillim mund të duket e heshtur, ka forcën të qëndrojë. Një ide e thellë, një talent i sinqertë apo një moral i fortë nuk mund të zëvendësohet nga dukja e bukur për një kohë të gjatë. Pamja mund të tërheqë momentalisht, por përmbajtja e jep kuptimin që mbetet dhe lë gjurmë. Ndoshta sfida më e madhe për shoqërinë tonë është të rimendojmë raportin midis dukjes dhe përmbajtjes. Të mësojmë të vlerësojmë thelbin mbi sipërfaqen, të gjejmë bukurinë e fshehur dhe të njohim vlerën e asaj që nuk duket menjëherë. Kur të arrijmë këtë, do të kuptojmë se vërtetë, ajo që mbetet në zemër dhe mendje, ka peshën më të madhe. Migel Flor/QendraPress/