Çaste poetike me poeten;-Farie BISHA

Portami dove il tempo non esiste…

—————————————

Sa bukur ! – po mendoja.

Më ço atje ku nuk ekziston koha…

Tek një shikim drejt horizontit kobalt të detit.

Në majat e larta, ku toka prek qiellin.

Në butësinë jeshile ku këmbët shkelin tokën,

me shikimin drejt blusë së pafund.

Apo te rrjedha që gurgullon,

me sytë të ngulur aty,

ku gurët nën ujin e kthjellët rrinë të palëvizur.

Trupi qëndron, i bekuar nga freskia,

ndërsa mendja ka marrë arratinë…

Atje ku shiu bie mbi gjethe

dhe në 432 hertz dëgjohet sinfonia e natyrës.

Në ngjyrat e vjeshtës, gjethet vallëzojnë nga era

derisa të puthin me art tokën.

Në një fushë të mbuluar nga bryma e bardhë,

ku gjethet fshihen mes kristaleve të fantazisë.

Më ço mendjen në një puthje të zjarrtë,

që të harrohem…

Aty shijen e buzëve ta ndjej

pa menduar se koha ekziston…

Farie Bisha Luzern 25.11.25

/QendraPress/