Fryma poetike e së mërkurës me poeten ;-Elvira ZENELI

ERDHE…

——————

Erdhe si pika e vesës në agim,

 si një potpuri lëndinash të largëta;

 si një melodi e re në shpirtin tim,

 si një valë e butë, erdhe —

 si një varg.

Erdhe me buzëqeshjen që rrezaton,

 erdhe papritur, porsi një magji;

 erdhe si jasemini që aromë lëshon,

vështrimin tënd që djeg në thellësi.

me shkëlqimin porsi diamant — ah,

kurrë që të venitesh s’dua! —

ashtu si je: i artë, i fortē me kurora lulesh,

ëndrrat e tua prej fisniku.

Erdhe të më zgjohësh nga dremitja e gjatë

të më thuash se ende paskam shpresë;

ti, mendjendrituri, më erdhe këtë natë,

si kristal i brishtë — mos më ler të pres.

Erdhe që ëndrrat, me hijeshinë tënde,

t’ua shtosh dritën,

t’ua zbukurosh frymën; erdhe…
 dhe s’dua kurrë të ikësh më,

 erdhe t’i kthesh të gjitha

stinët në pranverë.

Ah, ky shpirti im,

si zjarr perëndimi,

 që të mos shuhet, tek unë erdhe;

teksa më pushton dëshira për fluturim,

ngrohtësinë më të rrallë në mua e derdhe.

/QendraPress/